Marin

Çok özledim. Özellikle gülüşünü. Sevmesen bile sevebilirdim seni. Ellerimi tutmasan bile, hayaliyle yaşayabilirdim, ellerimin avcunda kayboluşunu… esmer teninin sıcaklığını… kokunu çekerdim içime. Ölümü bile göze alırdım, ciğerlerim aşina kalsin bu notalara diye. Vermezdim aldığım nefesi, sen gidince kimse durmaz belki yanimda diye. Gidişinin olasılığından korkmayı tercih ederdim, hic benim olmamış olman gerçeğine. Yanıyordu canım, her bir hücrem sana hem bela okuyor, hem de sana bir şey olacak diye ödü kopuyordu. Kimse sevemezdi belki seni, benim seni sevdiğim gibi. Ama bir seven bulmuştun sen, tıpkı benim seni sevdiğim gibi… 
Keskeler biriktirdim sana, her gece yatmadan önce, seninle uyurken… bir dünya kurdum, icinde sadece sen ve ben vardı. Ha bir de asla ulaşamayacağım sonsuz bir sensizlik.
Hoşçakal denizci. Ben bir limandim. Sen sadece uğramıştın. Kaldın ve gittin…

Hiç yorum yok: